Ontwikkelingswerk

De vliegende meubelmakers is een organisatie die meubelmakers uitzendt om meubilair te maken voor bijvoorbeeld scholen, ziekenhuizen of weeshuizen. Het doel is naast het maken van de benodigde meubels ook kennisoverdracht waardoor de lokale bevolking na vertrek van de meubelmakers zelf verder kan.

website vliegende meubelmakers

 

 

Op 21 juli 2012 ben ik met nog 7 meubelmakers naar Kupri (Nepal) vertrokken om daar schoolbanken en kasten te maken voor een basisschooltje in de bergen.

aankomst-nepal afval-op-straat

De aankomst in Kathmandu was een behoorlijke cultuurshock! Wat een ongelooflijke chaos, bende, herrie, stank en viezigheid. We verbleven daar 1,5 dag om inkopen te doen. Al het hout voor het project maar ook alle boodschappen voor ons verblijf in de school.

 

Na een tocht van 7 uur rijden (over een weg die wij in Nederland meteen voor verkeer zouden afsluiten, zo slecht) worden onze spullen uit het busje gehaald en moeten we nog 1,5 uur de berg aflopen over klei en rotsen in de stromende regen (het is daar dan moesson).

hout-sjouwen kleine-kinderen-sjouwen-grote-tassen

Gelukkig zijn er lokale mensen opgetrommeld want we hebben allemaal 2 tassen (een kleine dagrugzak en een hele grote rugzak of koffer van zo’n30 kg! Waar ook ons gereedschap in zit). Voor hen is dat dagelijks werk, spullen de berg op en af en sjouwen (op plastik slippertjes…). Ons was het nooit gelukt om dit allemaal naar beneden te krijgen                                       (ook al het hout en de boodschappen moesten zo worden gedragen).

Na het inrichten van een klaslokaal als werkplaats, konden we beginnen met meubels maken.

Het hout was letterlijk kletsnat ( tijdens het zagen spoot het water langs het zaagblad omhoog!), de meeste schroeven kwamen krom uit de doosjes en de eerste dag sneuvelde er al een cirkelzaag. Ook viel regelmatig de stroom uit. Al met al een hele uitdaging om er toch nog wat van te maken.

werkplaats-buiten seriewerk

We hadden ook buiten wat zeilen gespannen om daar droog en in de schaduw te kunnen werken want we konden natuurlijk niet met z’n 8en in dat lokaaltje.

We hadden veel bekijks van de kinderen en de volwassenen wilden  af en toe wel een keertje zagen of schroeven maar echt interesse om het vak te leren was er niet. Dat was wel de opzet en het is jammer dat het niet gelukt is.

Het betekende wel dat we erg snel konden werken en meer konden maken als verwacht. Uiteindelijk hebben we 26 schoolbanken gemaakt in 3 verschillende hoogtes, 5 boekenkasten met afsluitbare deuren (de voorkanten hadden we met schoolbordverf afgewerkt, zodat de kinderen daar nog op konden tekenen), 1 lerarenkast en een kast voor al het gereedschap wat we hebben achter gelaten. Verder nog een dubbele schommel, een wip, voetbaldoeltjes en 2 paar stelten. Hier genoten de kinderen volop van (en wij weer van de kinderen, prachtig).

boekenkast-met-schoolborddeuren de-lerarenkast de-wip gereedschapskast klaslokaal-met-nieuwe-banken-en-kast pret-met-de-schommel stelten schoolbankje

 

 

 

naailes modeshow-van-de-naailesgroep

Er was ook nog een vrouw binnen ons team die niet voor het meubelmaken ging maar om naailes te geven. We hadden een trapnaaimachine gekocht (en daar ook achtergelaten) en daar was wel veel animo voor. Elke dag stonden er 12 vrouwen in de rij om kleding te maken en aan het eind hebben ze een modeshowtje gegeven. Hartstikke leuk.

We hadden een ontzettende leuke groep, we hadden lol met elkaar, er is geen onvertogen woord gevallen en niemand is ziek geweest, helemaal top.

onze-slaapplaats onze-kok-shiva

De leefomstandigheden waren iets anders dan thuis. We sliepen op de grond, met matje, slaapzak en klamboe, geen wastafel/douche en toilet was gat in de grond. We hadden een lokale kok ingehuurd die voor ons kookte. Hij had een half klaslokaal als ‘keuken/slaapkamer’, geen koelkast en maar 1 pitje gas. Maar ondanks de beperkte middelen wist hij toch iedere dag weer 3 warme maaltijden op tafel te zetten (veel eieren, popcorn, pannenkoeken, bouillon, rijst, bloemkool en witte kool). Niks te klagen dus.

afscheid-met-bloemslingers laatste-dag

Als afsluiting was er een feestdag met speeches van de leraren, de burgemeester en iemand van het ministerie van onderwijs, we werden behangen met bloemenslingers en kregen een oorkonde als dank. Wij hadden een spelletjesparcours uitgezet voor de kinderen (stoelen dans, water dragen, touwtje springen, stelten lopen, spijker poepen, zak lopen en koek happen). Een ontzettende leuke dag met ’s avonds spontaan een ‘dansfeest’. Maar toen kwam het afscheid, en vooral voor een aantal, die elke dag bij ons bleven hangen was dat nogal emotioneel. Heel gek om in zo’n korte tijd, zo intens betrokken te zijn en ze vervolgens nooit meer te zien. Internet hebben ze niet dus skypen/mailen is niet mogelijk.

Maar vergeten…..dat zal ik ze nooit!

Het was een prachtige ervaring en ik kijk er met veel plezier op terug.